stutt ferðasaga

þessa dagana takmarkast sjóndeildarhringur minn af svæðinu frá Hraunhafnarsetrinu og að Lýsuhólsskóla ( um helgar leyfi ég mér að brjóta þetta upp og skjótast í búð til Ólafsvíkur.) Í gær var ég einu sinni sem oftar á leið til vinnu og ákvað að fara á mínum frúarbíl. Gott veður var og pínu vorstemning á hlaðinu í Hraunhöfn, kennslukonan ákvað því að skella sér í pils og vera pínu fín þennan síðasta dag vikunnar í kennslu. Nú svo leggur hún af stað á sínum frúarbíl er alein á veginum, hlustar á útvarpsfréttirnar þar sem fjallað var um umferðarmenningu höfuðborgarinnar , þar var allt meira og minna fast og enginn komst neitt. Um það bil sem kennslukonan er að fara hugsa heimspekilega um umferð og heimsvandamálin þarna í lognblíðunni í sveitinni sinni. Þá skyndilega brestur á með vindhviðu og bíll kennslukonunnar hendist til , hjartað sló örlítið hraðar, og hún varð undrandi á þessu . Svo brast lognið á aftur og kennslukonan gat haldið áfram ein á veginum í litla skólann sinn þar sem litlu nemendurnir biðu í ofvæni eftir speki dagsins.
Það hefði nú verið þokkalegt að fjúka út af þarna í logninu í Staðarsveit hugsaði hún, hefði einhver trúað henni?
kveðja Frúin í Hraunhöfn